Belevenissen van een lyrische afgevaardigde

Vandaag trok ik met mijn bende naar Broechem;  mooi , landelijk gelegen maar bij deze Siberische koude kan je daar niet echt van genieten.

We wisten dat dit geen simpele match ging worden, onze heenmatch was daar het bewijs van geweest.
De officiële arbiter was er pas op het laaste moment, waardoor de geplogenheden achterwege bleven en we meteen het veld op konden.

Al van minuut 1 gaf Broechem het volle pond: onze verdediging en middenveld werd gewoon op een hoopje gespeeld, tot grote ergernis van Steven die al onmiddellijk  zwaar op de proef gesteld werd. Broechem voerde de druk op en dwong Merksem tot chaotisch paniekvoetbal, een slecht gevoel bekroop me al.
10 minuten lang wist Steven alle aanvallen op de goal af te slaan, maar in de 11 e minuut moest hij het onderspit delven: 1- 0 .

Mijn jongens beseften plots dat er uit een ander vaatje getapt moest worden, het feit dat dan ook nog 80 % van de ploeg  het verkeerde schoeisel gekozen had om op een harde, bevrozen ondergrond te spelen maakte het er ook niet meteen gemakkelijk op.  Ook de man in het zwart liet zich niet onbetuigd door vele onbegrijpelijke fouten te fluiten , waardoor onze immer rustige en beheersde kapitein, Salim,  vol wanhoop riep dat hij zo niet wou verder spelen. Zelfs onze vaste supporters waren er compleet door uit hun lood geslagen.

Na wat krachtige woorden van trainer en delegé en bemoedigende woorden van onze gouden supporters kon de match verderggezet worden.
De jongens vochten terug, in de 26 ‘ kon Carmelo, op aangeven van Isma, de gelijkmaker in de netten trappen.: 1 – 1 .

Er kwam even wat meer balans in de wedstrijd, maar het was de thuisploeg die in de 31 ‘ nogmaals gevaarlijk uitbrak en met succes afwerkte : 2 – 1 .
Mijn warmbloedige jongens zijn duidelijk niet gemaakt om in deze Siberische toestanden te moeten voetballen en ze waren dan ook wat blij met de hete thee die ze in de rust kregen. Na wat pep – talk van de trainer ( en de spacebananen  uiteraard ) waren ze klaar om die 2 e helft in handen te nemen.
Merksem voerde systematisch de druk op en leken heer en meester op het veld. Doch lukte het ons niet meer om een goal te maken , ook al kwam Othman er heel dicht bij. 27 minuten lang stonden wij aan het roer, Broechem  kwam 1 x door en….boem : de 3 – 1 was een feit.
De jongens gaven niet op en bleven er voor gaan: toen Frank een laatste wissel wou doorvoeren, er was nog ruim 6 minuten te spelen, floot de arbiter onbegrijpelijker wijze plots af. Dat had ik  nog nooit meegemaakt , mijn jongens waren duidelijk aangeslagen en onze vaste supporters lieten duidelijk hun ongenoegen blijken maar de arbiter gaf geen krimp.

Ook deze nederlaag was een feit, winst had hier zeker niet terecht geweest daarvoor was het voetbal dat we brachten te zwak.

Beste Steven, Doudou, Khabir, Isma, Valerio, Fabio, Carmelo, Othman, Fakri, Salim, Mo, Seydou, Ilyas en Ahmed : volgende week staat ons weer een andere match te wachten. Frank en ik geloven rotsvast in jullie kunnen. Of om mooi te eindigen:

“Dulcia non meruit qui non gustavit amara “

( wie het bittere niet geproefd heeft, verdient het zoete niet )

Veerle

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *